Στο ίδιο κόκκινο χρώμα

τα λάθη μου και τα σωστά

Τότε που δεν πρόλαβα

κι όταν τόσο επέσπευσα

Όταν χαράχτηκα από τις ευθύνες

κι όσα μαθήματα ανέλαβα με θέρμη

Μόλις ανταποκρίθηκα

καθώς κι αρνήθηκα

Και όλα ένα

κάνουν εμένα



Το καπέλο μου τρύπιο το θέλω

για να πετούν τα όνειρα ψηλά

και να ξεφεύγει καμιά αχτίδα ως τα μάτια μου

αφού, έτσι κι αλλιώς, πάντα θα το φοράω...

Την ομορφιά θα συλλάβεις κατάματα,

αν ξεφύγεις τους τόπους όπου στέκεται η Μέδουσα.

Το καράβι μου το ορθόπλωρο θέλω να βλέπει στεριά

για να σκέφτεται πως πιλοτάρεται από ανθρώπους

Τα μίνια της λαμαρίνας να είναι γήινα

και να έχει πανιά, να με χρειάζεται επιδέξια

Τότε δεν θα μποτζάρει πολύ

τότε θα βρίσκει τις ρότες στα άστρα του

αφήνοντάς με ξέγνοιαστη

στην κουβέρτα, στην κουκέτα, στο τιμόνι.

Το σπίτι μου το αρχονταρίκι θέλω να βλέπει θάλασσα

να καθρεφτίζει τον αφρό με την ασπράδα του

να φυτοβολά όσα τα ψάρια και τα κοχύλια τα ατέρμονα

και να μπορώ να ταξιδέψω, παρέα το τσούρμο, τα βράδια

Τότε θα ακινητεί το πλεούμενο

τότε θα ανακαλύπτει δρόμους-γιαλούς

ζεσταίνοντάς με ολόδροση

στην αυλή, στη σκεπή, στο πορτόφυλλο.



Τα καλοκαίρια τρέχεις, πετάς, αναπαύεσαι

θυμάσαι ή ξεχνιέσαι,

κα μέσα στη φαρέτρα σου αναπλάθεις

τα παλιά και τα φρέσκα όνειρα

σε χρυσαφένια.

Η ευζωία, πηγή ζωής κόκκινη,

 ορμά κι απλώνεται από υπαρκτά.

Ένα κεφάλι μου κρατώ

στο άλλο το νέρινο

και το κοιτώ που γέρνει

εισπνέοντας κι εκπνέοντας

από μια μυστική μύτη ~ κι ελπίζομαι

κι αναδύομαι κύμα-κύμα

ενώ σαφώς υπέθετα

ότι καταβυθίζομαι

και λίγο μόνο χαμογελώ

όσο και κλαίω

εγώ ωω

ωω

Υπάρχουν καινούρια μονοπάτια. Δεν είναι για όλους.

Δρόμοι που επιμένουν να ανοίγονται μόνο για λίγους.

Τα δέοντα χρώματα θα τα δεις κατά βούληση.